ฝ่ายเลือก

เมื่อประมาณเดือนนี้ของปีที่แล้ว ผู้เขียนเล่านิทานเบาๆ เรื่องหนึ่ง
เนื้อเรื่องเกี่ยวกับการเลือกเจ้าสาวของชายหนุ่มสามคน ซึ่งมีวิธีเลือกแตกต่างกันไป
(ไม่แน่ใจว่าจะมีแฟนประจำสักกี่คนที่ยังจำได้
ส่วนใครไม่เคยอ่าน แนะนำให้ลองค้นหากันเองตามความสมัครใจ)
มาถึงปีนี้ได้ไปอ่านเจอนิทานเรื่องหนึ่ง
เป็นเรื่องเล่าเก่าแก่จากประเทศแอฟริกา
ซึ่งฝ่ายหญิงมีสิทธิ์เลือกเจ้าบ่าวบ้าง
นิทานเรื่องนี้สั้นกว่าเรื่องที่แล้ว คือเรื่องมีอยู่ว่า

ลูกสาวท่านเจ้าเมืองคนหนึ่งชื่อไอฟี่
เมื่อเติบโตเป็นดรุณีแรกแย้มก็สวยวันสวยคืน
จนกระทั่งถึงวัยที่จะมีคู่ ผู้ชายต่างก็หมายปองจะมาสู่ขอไปเป็นภรรยา
บ้างก็เอาเครื่องประดับ บ้างก็มีของใช้ไม้สอย
และบ้างก็สรรหาอาหารการกินมาให้

ไอฟี่ไม่สบายใจที่มีหนุ่มๆมารุมล้อมมากมาย
จึงไปปรึกษากับบิดาว่าจะเลือกคนไหนดี คำแนะนำที่ได้จากผู้เป็นพ่อคือ
ให้เลือกคนที่เสียสละ เป็นสุภาพบุรุษ ซื่อสัตย์ และมีเมตตา
ไอฟี่คัดเลือกคนที่มีคุณสมบัติเข้าข่ายตามคำแนะนำของพ่อ
(และความพอใจของตน)
ได้มาทั้งสิ้นสามคน แต่ละคนก็คัดที่เสียสละ เป็นสุภาพบุรุษ ซื่อสัตย์
และมีเมตตาในสายตาเธอทั้งหมดแล้ว แต่ก็ยังจนด้วยเกล้า
ไม่รู้ว่าคนไหนจะใช่ที่สุด จึงไปขอร้องบิดาอีกครั้ง
“เอาให้ชัวร์ที่สุดน่ะจ่ะพ่อ”
ผู้เป็นพ่อแอบพอใจที่ลูกสาวไม่ผลีผลามเลือกคนใดคนหนึ่ง
นิ่งนึกวิธีที่จะเลือกลูกเขยที่ตนพอใจและลูกสาวคนสวย“เลือกได้” อย่างถูกทางที่สุด
สุดท้ายผู้เป็นพ่อกระซิบออกมาว่า “อยากให้เขารักหนูจนวันตายไหม...”

ฟังประโยคนี้แล้วนึกถึงเรื่องเล่าในสมัยพุทธกาลขึ้นมาบทหนึ่ง
(เล่าเป็นน้ำย่อยให้ผู้อ่านลองนึกวิธีดูใจลูกเขยของพ่อตาคนนี้ไปพลางๆ)
ว่าด้วยหญิงงามเมืองที่สวยหยาดเยิ้ม
จนทำให้สงฆ์สาวกของพระพุทธเจ้าไม่เป็นอันภาวนา
พระพุทธองค์ได้ทราบข่าวแล้วยังทรงนิ่งเฉยอยู่ กระทั่งหญิงงามเมืองนางนี้ป่วยตาย
บรรดาสงฆ์ทั้งหลายก็พากันเศร้าสร้อยอาลัยหา พระพุทธองค์เพียงรับสั่ง
ขอให้เจ้าของสถานประกอบการของหญิงดังกล่าวอย่าเพิ่งนำร่างของเธอไปเผา
ทิ้งไว้หลายวันจึงค่อยตรัสเรียกบรรดาสาวกของพระองค์มาถามไถ่
ว่าใครต้องการร่างที่กำลังเน่าเหม็นของนางคนนี้บ้าง
นั่นเป็นยุคบุกเบิกของอสุภกรรมฐาน สงฆ์สาวกทั้งหลาย
ได้พิจารณาร่างอันเน่าเหม็นของหญิงงามแล้วก็พากันเบื่อหน่ายคลายกำหนัด
ไม่มีความยินดีในร่างกายอันงดงามภายนอกของอิสตรีอีกต่อไป...

อ่านมาถึงตรงนี้หลายคนคงพอคาดเดาได้ว่า
ผู้เป็นพ่อเสนอแนะวิธีการเลือกลูกเขยอย่างไร
เอาเป็นว่าจำใจเฉลยด้วยเนื้อที่จำกัด
คุณพ่อตาได้จ้างนายหน้าคนหนึ่งไปเคาะประตูบ้านชายหนุ่มทั้งสามทีละคน
เพื่อแจ้งข่าวการจากไปของไอฟี่ ที่เสียชีวิตอย่างปัจจุบันทันด่วน
พ่อตาขอแรงให้ไปช่วยจัดงานเผา
คำตอบที่ได้รับจากชายคนแรกก็เป็นปัจจุบันทันด่วนเช่นกันคือ
“อย่ากระนั้นเลย ข้ากับนางยังไม่ได้แต่งงานกันเสียหน่อย จะเป็นธุระให้ได้อย่างไร”
ชายคนที่สองเลี่ยงอย่างประณีประนอมคือไม่ว่าง
กระทั่งเดินมาถึงบ้านของชายหนุ่มคนสุดท้าย
จึงได้เห็นปฏิกิริยาร้องไห้ฟูมฟายทันทีที่ได้ยินข่าว
นายหน้านำเรื่องราวไปเล่าให้แก่พ่อตาไอฟี่ว่าคนสุดท้ายเท่านั้น
ที่จริงใจและเต็มใจมาช่วยงาน ยอมทิ้งธุระหลายอย่างตามเขามาในเวลานั้นแล้ว
ระหว่างที่ชายหนุ่มคนสุดท้ายเก้ๆกังๆ มองหาพิธีศพในบ้านของหญิงสาว
ไอฟี่ก็โผเข้าไปกอดเขาอย่างตื้นตันใจที่สุด
เรื่องราวจึงจบลงอย่างสุขสมหวังในแง่มุมที่ทั้งคู่ได้เลือกและได้พบคนที่คู่ควร

ทิ้งไว้แต่ตัวเลือกสุดท้ายที่มักถูกมองข้ามเสมอ