ต้นไม้วิเศษ
ยารักษาใจ ตอน ต้นไม้วิเศษBy อาเครญา
นิทานเรื่องนี้มาจากประเทศจีน ยุคสมัยหนึ่งในอาณาจักรที่แผ่ไพศาล จักรพรรดิส่งขุนนางออกไปดูแลสารทุกข์สุขดิบของพสกนิกร มณฑลไหนได้ขุนนางดีก็ร่มเย็น ตรงกันข้าม บางมณฑลสวรรค์ก็ส่งขุนนางร้ายๆ ให้หาพระเอกมาปราบ...ฟู่หัวเป็นขุนนางในราชสำนักออกมาปฏิบัติหน้าที่เก็บภาษีในมณฑลหนึ่งทางตอนใต้ของจีน กิตติศัพท์ของขุนนางคนนี้เลื่องลือไปทั่วเมืองเรื่องการรีดไถประชาชน ไม่ว่าจะเป็นการเก็บภาษีในทุกโอกาส พืชผล ไร่นา เด็ก ผู้ใหญ่ คนชรา ไม่มียกเว้น หากไม่มีเงินชำระ ฟู่หัวก็จะทำการริบบ้านและที่ดินและไล่เจ้าของบ้านออกจากเมืองไป จนเป็นที่รู้กันว่า หากหามณฑลอื่นให้ไปพำนักได้ ชาวเมืองก็จะพากันอพยพออกไปในทันที ครอบครัวหนึ่งในมณฑลนี้มีลูกชายซึ่งส่งไปร่ำเรียนต่างแดนมานาน (พระเอกของเราคนนี้ชื่อหลี่เว่ย) เมื่อสำเร็จการศึกษาตั้งใจจะกลับมาช่วยบิดาประกอบกิจการ เมื่อกลับมาถึงบ้าน ก็พบผู้เป็นบิดานั่งหน้าดำคร่ำเครียด ทราบความว่ากิจการยังรุ่งเรืองดีแต่ถูกขูดรีดภาษีอย่างเหี้ยมโหดไม่มีใครร้องเรียนต่อฮ่องเต้เลยหรือพ่อไม่มีใครกล้า ขุนนางพวกนี้ประจบสอพลอจนได้ยศถาบรรดาศักดิ์ ฝ่าพระบาทไม่อาจมองเห็นความเลวของมันได้หรอกหลี่เว่ยฟังคำบิดาแล้วครุ่นคิดต้องให้ฮ่องเต้เห็นเท่านั้นใช่ไหมพ่อ... หลี่เว่ยนั่งนึกแผนการอยู่กับบ้านเพียงไม่กี่วัน ฟู่หัวก็เดินมาเคาะประตูหน้าบ้านได้ยินว่าเถ้าแก่ร้านนี้มีลูกชายเพิ่งกลับมาจากต่างแดน มิทราบว่าคิดจะประกอบกิจการใด แต่เราจำเป็นต้องมาเก็บภาษีล่วงหน้าผู้เป็นบิดากุมขมับ ด้วยลูกชายเพิ่งจะกลับมานั่งกินนอนกินได้ไม่กี่วัน ก็ต้องควักเนื้อจ่ายภาษีให้ขุนนางหน้าเลือดเสียแล้วข้าน้อยคิดทำการใหญ่หนึ่งประการหลี่เว่ยออกมาปรากฏตัวต่อหน้าขุนนางอย่างองอาจเจ้าคิดจะทำการสิ่งใดในมณฑลที่ข้าน้อยจากมา นักวิจัยในสถาบันของข้าน้อยได้ทำการเพาะไม้พิเศษ ข้าน้อยนำติดตัวมาต้นหนึ่ง คิดจะนำมาแพร่พันธุ์ขายต้นไม้นี้พิเศษประการใดใบของมันพิเศษมากขอรับ หากเด็ดใบมาวางบนฝ่ามือของผู้ใด จะทำให้คนผู้นั้นกลายเป็นมนุษย์ล่องหนได้จนกว่าใบไม้ใบนั้นจะเหี่ยวด้วยความโลภมากของฟู่หัว ขุนนางผู้โลภยึดเอาต้นไม้นั้นกลับไปที่บ้านของตน อ้างว่าเป็นภาษีล่วงหน้าที่ตนจะมาเก็บเมื่อไปถึงบ้าน ฟู่หัวจัดการปลูกต้นไม้วิเศษต้นนั้นรดน้ำพรวนดินจนแตกใบออกมาจำนวนหนึ่ง ฟู่หัวเด็ดใบไม้บางบนฝ่ามือแล้ววิ่งไปหาภรรยาเจ้าเห็นข้าไหมเห็น ข้าไม่ได้ตาบอดนางตอบอย่างงุนงง ฟู่หัวไม่ละความพยายาม เด็ดใบใหม่มาถามอีกหลายครั้ง จนภรรยาทนรำคาญไม่ไหวจึงหลับตาแล้วตอบส่งไปว่า ไม่เห็น ฟู่หัวดีใจแทบกระโดดตัวลอย เดินถือใบไม้เข้าไปในตลาด กระหยิ่มยิ้มย่องด้วยความเป็นขุนนางใหญ่ ฟู่หัวไม่เคยชายตามองผู้ใด เมื่อคิดว่าตนล่องหนได้ก็ก้าวเข้าไปในร้านรวงของผู้คนโดยไม่ส่งเสียง บรรดาพ่อค้าแม่ค้าในตลาดธรรมดาเห็นฟู่หัวมาก็หนีหน้า เมื่อเห็นเดินเข้ามาไม่บอกกล่าวก็พากันเบือนหน้า หรือก้มหน้าหนีทำมองไม่เห็น ฟู่หัวก็ยิ่งสำคัญตัวว่าตนล่องหนได้จริง เดินไปหยิบผลไม้ก็ไม่มีใครโวยวาย (ประชาชนแอบชำเลืองมองก็คิดเพียงว่า มันจะมาไม้ไหนอีก)ฟู่หัวได้ใจ เดินถือใบไม้เข้าไปในพระราชวัง ด้วยความเป็นขุนนางใหญ่ มหาดเล็กก็ปล่อยให้เข้านอกออกในได้สบาย แม้ฮ่องเต้ก็มิได้สนใจว่าฟู่หัวจะเดินไปทางไหน มาตกอกตกใจกันอีกทีเมื่อฟู่หัวเดินไปหยิบปิ่นปักผมของฮองเฮาแล้วเดินออกจากราชวังอย่างอารมณ์ดีฮ่องเต้มองตามอย่างงุนงงและทรงกริ้ว ทหารรักษาพระองค์กรูกันเข้าไปจับตัวของฟู่หัว นำตัวไปให้ฮ่องเต้ลงโทษทันทีพวกเจ้าเห็นข้าได้อย่างไรแล้วทำไมเราจะไม่เห็นท่านทหารเงียบแต่ฮ่องเต้โพล่ง ฟู่หัวรู้สึกตัวขึ้นมาแล้วว่าตกเป็นเป้าสายตาของผู้คนทั้งท้องพระโรงต้องเป็นไอ้บัณฑิตจบใหม่แน่ๆที่มาหลอกข้า ขอฮ่องเต้ได้โปรดอภัย ข้าพระองค์โดนหลอกว่าสามารถล่องหนได้พะย่ะค่ะไร้ประโยชน์สำหรับคำอธิบาย เพราะเวลานี้ฮ่องเต้ได้ทอดพระเนตรเห็นแล้วว่า ขุนนางคนนี้มีความชั่วที่แอบซ่อนไว้อย่างไร ทรงสั่งให้ริบทรัพย์และปลดขุนนางใหญ่ออกจากตำแหน่งทันที มิใยที่พระเอกของเราจะไม่ถูกเรียกหา แต่ไม่ใช่มาเพื่อถูกลงโทษ หลี่เว่ยได้รับตำแหน่งขุนนางแทนที่ฟู่หัว และประชาชนก็อยู่อย่างเป็นสุขในเวลาต่อมา.
+ + +
จบห้วนไปหน่อยนะรอบนี้ลูกน้อง(เภสัช)เป็นอีสุกอีใสลางาน 16 วันดิฉันต้องจัดตารางเวรใหม่ คนที่เหลืออยู่(รวมทั้งตัวเราเอง)
ขึ้นเวรกันอีกอื้ออ...เลยค่ะ -"-
<< November >>
S
M
T
W
F
26
27
28
29
30
31
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
<< 2008>>
Name : Email : URL : Comment : กรอกตัวเลขก่อนส่ง
