วัดที่ปู่สร้าง

ที่ว่าค้างไว้แปดเรื่อง ขออัพแค่สองสามเรื่องก็แล้วกันนะคะ
นอกนั้นเอาไว้รอตามวาระและโอกาส(จริงๆคือลืมไปจะหมดแล้ว^^)

ไปที่วัดร่องขุ่นกันก่อน วัดดูเป็นรูปเป็นร่างขึ้นกว่าแต่ก่อน
ความสวยงามและละเอียดอ่อนก็ยังวิจิตรอลังการเหมือนเดิม
เอามาแปะรูปเดียวก็พอมั้งเนาะ

นี่แค่ใบเสมานะ มีพระพุทธรูปประทับนั่งอยู่ข้างบนด้วย ดูขลังขึ้นเยอะ
แต่ที่เราว่าไม่สวยเสียแล้วคือตอนเข้าไปในโบสถ์ ซึ่งเขาห้ามถ่ายภาพ
แหงล่ะ ลองให้ถ่ายสิ คงได้มีคนถ่ายไปลงเว็บบอร์ดแล้ววิพากษ์วิจารณ์กันหนาหูแล้วล่ะ
ตอนเดินเข้าไปยังไม่เห็นอะไร แม้แต่ตอนเดินออกมาหลายคนก็ไม่ได้สังเกตกัน
แต่ถ้าหันไปหยุดตรงประตูทางออกแล้วแหงนหน้าและสำรวจสักนิด
มันอะไรกันน่ะ! มียักษ์(หรือราหู?)อมประตูเอาไว้ เท่านั้นยังไม่พอ
ฝั่งซ้ายของประตูมีคีนูรีฟ ที่แสดงเป็นนีโอในแมทริกซ์ยืนอยู่บนดาวดวงนึง
แล้วก็มียานอวกาศวิ่งผ่าน เป็นภาพที่อยู่ตรงประตูทางออกของวิหารจริงๆเหรอนั่นน่ะ

ยืนอึ้งอยู่ ภาพก็ดูสวยดี แต่คนทำเขาคิดยังไงของเขา
กลายเป็นเราไม่เข้าใจศิลปะของเขา ซึ่งพอพูดคำว่าศิลปะ
ก็คงจะตำหนิกันไม่ได้แล้วล่ะ มันแล้วแต่มุมมองของแต่ละคน
แต่ในสายตาเรา เราว่าไม่สวยเสียแล้ว วันนี้ตัดสินไปเท่านี้ล่ะ
วันหน้าใครเห็นว่าเขาปรับปรุงหรือพัฒนาให้ดีขึ้นวานบอกที จะได้กลับไปดูใหม่

+ + +

แล้วด้วยความไม่ตั้งใจ พ่อพาไปรดน้ำดำหัวญาติผู้ใหญ่ที่เชียงราย
(ก็ได้แวะวัดร่องขุ่นนี่ล่ะ แล้วก็พากันไปแม่สายก่อนจะวกไปพาน)
ได้ไปดำหัวญาติทางพี่ๆน้องๆของปู่ แล้วโดยไม่ตั้งใจเราก็พากันไปจอดรถที่หลังวัดแห่งนึง
(ขออภัย จำชื่อวัดไม่ได้แล้ว) พ่อบอกว่า นี่ไง วัดที่ปู่มาสร้าง

ดูรูปกันนะ

พ่อเคยเล่าให้ฟังว่าปู่เป็นสล่า เป็นนายช่าง ตอนฟังสมัยเด็กๆเราก็เข้าใจว่าเป็นช่างไม้
หรือไปช่วยเขาสร้างบ้านในหมู่บ้าน พ่อบอกไม่ใช่นะ เป็นหัวหน้าช่าง เป็นคนถ่ายทอดวิชา
สร้างได้ทั้งบ้าน ทั้งวัด ในจังหวัดเชียงราย ปู่ตะลุยสร้างมาหลายอำเภอทีเดียว
ผู้เฒ่าที่เราจะไปดำหัวกันคือน้องช่ายของปู่ ที่มาสร้างวัดแถวนี้แหละ
แล้วก็ได้แต่งงานกับสาวชาวบ้านที่มาดูการสร้างวัด(แม่เฒ่าในตอนนี้)
(วัดนั้นพ่อก็พาขับรถผ่านแต่ไม่ได้ลงไปถ่ายรูปเพราะมืดแล้ว)
เราคุยเล่นในรถว่าสมัยนั้นสาวๆคงเห็นหัวหน้าช่างเป็นเหมือนหนุ่มวิศวะสมัยนี้นะพ่อนะ
ถ้าได้ควงก็คงเท่ดี พ่อบอกใช่ๆ เราแอบภูมิใจว่าเราก็รักงานประเภทศิลปะ
(แต่ออกไปทางขีดๆเขียนๆอ่านๆท่องๆ) เพราะมีเชื้อสายมาจากปู่นี่เอง

เลยชวนผู้เฒ่าคุย ว่าแล้วสล่ากับช่างสิบหมู่ต่างกันยังไง
ผู้เฒ่าบอกว่า โอ้ ห่างกันหลาย ช่างสิบหมู่เขาทำลวดลายประดับรอบวัดได้
แต่สล่าทำไม่ได้หรอก สล่าทำได้แต่รากฐาน โครงร่างของตัวอาคาร ตัววิหาร
แต่ช่างสิบหมู่ทำรากฐานก็ได้แต่ส่วนใหญ่ก็จะให้สล่าทำแล้วเขามาทำลวดลายประดับทีหลัง

ขณะที่เราฟังผู้เฒ่าเล่า เราว่าท่านมีความสุขมากเลยนะ จับน้ำเสียงน้อยเนื้อต่ำใจ
ในความด้อยกว่าช่างสิบหมู่ไม่ได้เลย ท่านบอกว่าก็ปู่ก็ไม่เป็นและไม่ได้สอน
แต่ท่านก็ภูมิใจในวิชาของปู่ เที่ยวตามปู่ไปสร้างวัดที่นั่นที่นี่ ผ่านไปก็ยังเห็นวัดตั้งมั่นอยู่ดีก็พอใจ

การได้ไปพบปะพูดคุยกับผู้เฒ่าผู้แก่ ได้อะไรกลับมาเยอะเหมือนกันนะ
เส้นบางๆระหว่างความฝันกับความเป็นจริง บางทีก็ถูกขีดให้เห็นชัดขึ้นได้
ด้วยประสบการณ์ของคนที่ผ่านมาแล้ว ที่สำคัญ ท่านภูมิใจในสิ่งที่มีและที่เป็น
โดยไม่ต้องโอ้อวดให้เหนือกว่าใคร เราว่าท่านก็สร้างศรัทธาได้มากๆแล้วในสายตาเรา

+ + +

Anyway (คนละเรื่องกันแล้วนะ)
ไดอารีของฝน(ที่หายไปแล้ว)สะกิดใจเราได้อย่างนึง

มีใครอิจฉาเรามั้ยอะ เรื่องอะไรก็ตาม
เราเป็นคนโชคดี(หรือเปล่านะ) เวลาใครอิจฉามักจะมาบอกเราตรงๆว่าอิจฉา
แล้วเวลาเราฟัง เราจะถือว่ามันเป็นคำชมคำหนึ่งที่แปลว่า "ยินดีด้วย"
แต่ถ้าคำว่าอิจฉามันจะไปสร้างความน้อยเนื้อต่ำใจให้ใครจนทำให้รู้สึกว่าด้อยกว่าเรา
ก็ต้องบอกไว้เลยว่าบางทีสิ่งที่เราเล่า ไม่ได้ตั้งใจให้ใครเกิดความรู้สึกอย่างนั้นเลย
กว่าเราจะมีอะไรต่อมิอะไรที่น่ายินดี มันมีพื้นหลัง มีที่มาทั้งหมด
เพราะเราไม่ใช่คนที่เริ่มจากร้อย แต่เป็นเริ่มจากศูนย์ ดีไม่ดีติดลบเสียอีก
ก็เลยอยากเป็นตัวอย่างว่า ถ้าเรารักดี มีความพยายาม มันไม่เหลือบ่ากว่าแรงที่จะเอาดีได้นะ

ใครจะอิจฉาก็อิจฉาเลย อิจฉาแล้วรู้ว่าอิจฉาเราโมทนา
แต่อย่าได้กลับไปดูถูกหรือเหยียบย่ำตัวเองเป็นอันขาด
เดินไปทางสายเดียวกัน ก็ต้องคอยให้กำลังใจกันนะ
และอย่าลืมให้กำลังใจตัวเองด้วย :)

บอกใครเนี่ย :p