Story Board (Love at B.E 100)

ไม่อยากเข้ามาอัพไดเพียงเพื่อจะบอกว่า งานยุ่ง ยุ่งมาก ไม่มีเวลาเลย ฯลฯ
หรือเพียงเพื่อจะบ่นว่า ลูกน้องไม่ได้เรื่อง บางทีถึงกับต้องเปรียบเทียบว่า
(ขออภัยที่ใช้คำไม่สุภาพ) นี่จะต้องมาเช็ดขี้เช็ดเยี่ยวให้ถึงเมื่อไหร่กัน
(คำนี้เราไม่ได้เป็นคนพูดนะ แต่ลูกน้องที่ช่วยงานเราบ่นประจำจนเลิกบ่นไปแล้ว
ส่วนเราก็เริ่มบ่นแทน คือพวกทำงานแล้วไม่สะสางภาระของตัวเองให้เรียบร้อย
คนอื่นและรวมไปถึงหัวหน้า ต้องมาคอยตามเก็บกวาดให้ตลอด พวกนี้จัดเป็น
คนไร้ศักยภาพที่จะจัดการปัญหาที่เกิดจากฝีมือตัวเอง
เหมือนเด็กสามสี่ขวบที่ยังล้างก้นไม่เป็นอะ หัวหน้าถึงต้องคอยตามล้างตามเช็ดอยู่อย่างนี้)

ฮึ่ย! 'รมณ์เสีย :<

+ + +

แต่วันนี้มาอัพไดเพราะว่า มีความคืบหน้าของภาพประกอบหนังสืออีกรอบ
คราวนี้เป็น Story Board ของเนื้อหา ในตอนที่เลือกออกมา
เป็นแค่โครงร่างเฉยๆนะคะ มาดูๆ

ภาพแรกดูดีจัง อาจเป็นเพราะว่านางเอกมีผม นอกนั้นหัวกลมป๊อกกันหมดเลย -_-"
ยังมีเปลี่ยนแปลงมากกว่านี้นะคะ อดใจรอไปก่อน :)

+ + +

เจอมาสองครั้ง ช่วงเย็นๆ มีคนพาช้างมาเดินขายอ้อย
ช้างน่ารักมาก ชื่อน้องน้ำหวาน พอให้อ้อยทานแล้ว
เขาก็จะเก็บถุงพลาสติกคืนเจ้าของได้ด้วย
วันนี้เจ้าของเขาลากจูงมาหาเรา เราก็เลยถามไปว่า "ชื่ออะไรนะ"
"ชื่อน้ำหวานครับ" เราก็ออ "จำได้ละ คราวก่อนก็ตัวนี้เนาะ"
แล้วก็ซื้ออ้อยมาป้อนช้าง ดูเหมือนมันจะจำเราได้ด้วยแหละ

ตอนพูดไม่ได้ถึงกับพยายาม แต่เสียงก็ดูมีอำนาจนิดนึง
ทั้งที่ก็พูดไม่กี่คำแหละ แต่น่าจะพอสื่อให้คนเลี้ยงช้างรู้สึกได้
ว่าเขากำลังหากินกับสิ่งมีชีวิตตัวนี้อยู่นะ อย่างไรเสียก็ควรจะเมตตามัน
ให้ได้อย่างที่คนผ่านมาพบมาเห็นแล้วเกิดนึกเมตตา อยากให้อาหารมันขึ้นมา

แต่ไม่ได้เกิดความรู้สึกเมตตาประเภทที่อยากทุ่มเงินให้เอามันไปปล่อยนะ
เป็นช้างเมืองตั้งแต่เล็กแบบนี้ เอากลับไปอยู่ป่าก็คงหากินลำบากแล้วล่ะ
ไว้เจออีกว่าจะถ่ายรูปเก็บไว้เหมือนกัน(เดาว่าจะได้เจออีกอะ รู้สึกผูกพัน) :p

+ + +

ช่วงนี้มี Reference ให้ศึกษา
ได้แก่หนังญี่ปุ่นหกเรื่อง ซีรีส์เกาหลีสิบหกตอน
(ดูจบไปแล้วในห้าวัน ที่แต่ละวันก็มีเวลาว่างอันน้อยนิดนี่แหละ)
และ prison break ที่เพิ่งเปิดดูได้ ว่างแล้วก็ได้ดู
แต่ตัวละครพูดเป็นภาษาอังกฤษแล้วซับไตเติ่ลเป็นญี่ปุ่นอ้ะ -"-
ฮึ่ม :<

+ + +

เวลาโทสะเยอะๆ นั่งสมาธิ(สำหรับเรา)ไม่ช่วยเลย
เหมือนเอาฝาหม้อไปปิดน้ำเดือดไว้
พอเปิดออกมา มันพลั่กๆ มากกว่าเดิมเสียอีก :p

แต่ก็รู้มันไป ยังพอไหวนะ สนุกไปอีกแบบเหมือนกัน :D