คนไร้ลาภ

ไปอ่านเจอนิทานเรื่องนึงมา ปรากฏว่ามีที่มาจากอรรถกถา
แล้วเป็นเรื่องปกติที่อรรถกถาจะมีความยาวมาก
แต่เดี๋ยวนี้เริ่มอ่านทน เพราะถ้าเทียบกับสังสารวัฏที่ยาวนานกว่า
การที่อรรถกถาเอามาบรรยายเท่านั้นนับว่าสั้นนิดเดียว
ใครอยากอ่านเต็มๆ เชิญได้ที่นี่นะคะ
http://www.84000.org/tipitaka/atita100/jataka500.php?s=41

แต่ข้างล่างมีเรื่องย่อแหละ :p
คัดลอกมาจากธรรมะไทยอีกที

มีเรื่องเล่าว่าในสมัยพุทธกาลมีพระอรหันต์รูปหนึ่งโลสกติสสะ ตอนท่านถือปฏิสนธิในครรภ์มารดา บิดามารดาก็ได้รับทุกข์แสนสาหัส บ้านของท่านเกิดไฟไหม้จนสิ้นเนื้อประดาตัว แต่พวกท่านก็อดทนเลี้ยงดูจนเติบใหญ่รู้ความ เมื่อเดินไปไหนมาไหนได้ก็ถูกทอดทิ้งเป็นขอทานอยู่ข้างถนน

วันหนึ่งพระสารีบุตรเถระ เห็นเข้าก็สงสาร พระสารีบุตรได้หยั่งรู้ว่าเด็กคนนี้เคยสั่งสมบารมีธรรมมาในชาติปางก่อน จึงได้นำตัวมาวัดแล้วให้บวชเป็นสามเณร ต่อมาท่านอุปสมบทเป็นพระภิกษุชื่อโลสกติสสะ ภายหลังเจริญวิปัสสนากรรมฐานแล้วบรรลุเป็นพระอรหันต์

ตั้งแต่ท่านเกิดมาจนกระทั่งบรรลุอรหัตผลไม่เคยกินอิ่มแม้สักวันหนึ่งเลย ทั้งนี้เพราะเวลาที่ท่านบิณฑบาตอยู่ เมื่อคนใส่บาตรท่านแล้วอาหารหายไปเองก็มี หรือแม้จะมีอาหารอยู่พียงเล็กน้อยแต่คนอื่นกลับเห็นอาหารอยู่เต็มบาตรเลยไม่ถวายอีกก็มี ซึ่งอกุศลกรรมนี้เป็นผลของความริษยา

เรื่องราวในอดีตชาติของพระภิกษุชื่อโลสกติสสะมีว่า สมัยหนึ่งเมื่อพระกัสสปสัมมาสัมพุทธเจ้าอุบัติขึ้นในโลก พระโลสกติสสะนี้เคยบวชเป็นภิกษุในพระพุทธศาสนา ท่านเป็นภิกษุผู้ทรงศีล วันหนึ่งพบพระเถระรูปหนึ่งที่เป็นพระอรหันต์เดินทางมาจากแดนไกล พระโลสกติสสะไม่ทราบว่าพระรปนี้สำเร็จสมณกิจแล้ว

ท่านเกรงว่าโยมอุปฏฐากจะเลื่อมใสพระอาคันตุกระรูปใหม่ ด้วยความริษยาจึงแกล้งทำให้พระอาคันตุกะนั้นอดอาหารหนึ่งมื้อ ผลกรรมนี้ส่งผลให้ท่านตกนรกเป็นเวลานาน แล้วมาเกิดเป็นคนที่ไม่เคยกินอิ่มเลย

เมื่อท่านใกล้นิพพาน พระสารีบุตรหยั่งรู้ว่าท่านจะนิพพานในวันนั้น จึงใช้คนนำอาหารไปให้ท่าน เพื่อจะได้ฉันอาหารอิ่มก่อนนิพพาน แต่ด้วยผลกรรมเก่าทำให้คนนำอาหารลืมเสียแล้วเททิ้ง ต่อมาพระสารีบุตรนึกขึ้นได้ให้คนไปถามว่าฉันอาหารหรือยัง ท่านตอบว่าวันนี้ไม่ได้ฉันอะไร พระสารีบุตรจึงนำยาจตุมธุไปให้ท่านฉัน โดยพระสารีบุตรได้จับบาตรไว้ตลอดเวลาที่ท่านฉันอยู่ หากไม่จับไว้ยาจตุมธุอาจหายไปจากบาตรด้วยผลกรรม พระโลสกติสสะฉันอิ่มวันนั้นเพียงวันเดียวแล้วปรินิพพานในวันนั้นเอง

+ + +

อ่านแล้วอึ้งอะ นี่แค่ผลของความริษยาพระอรหันต์แล้วทำให้ท่านอดข้าวแค่มื้อเดียว
ยังผลให้ไม่ได้กินข้าวเต็มอิ่มไปนับพันชาติจนแม้ชาติสุดท้ายที่เป็นพระอรหันต์ก็ยังได้รับผลกรรมนั้น
แต่อีกมุมนึงนะ คือมีผลกรรมขนาดนั้น ยังสามารถบรรลุอรหันต์ได้
อีกมุมนึงนะ ว่าในสมัยพุทธกาล ชาวบ้านชาวเมืองเห็นพระผอมแห้งแรงน้อย
แม้เป็นพระอรหันต์ ก็ไม่ค่อยจะนับหน้าถือตากัน มุมนี้เป็น Coperate culture ที่แปลกดี

แต่มุมที่เราสนใจ คือมุมที่กรรม ไม่ได้บดบังผลการปฏิบัติธรรมแหละ
ถ้ายังสู้ภาวนาไป เหมือนปลูกต้นไม้ในดินที่มีหนอนชอนไชมาก
ก็สู้ปลูกไปจนรากหยังลึกแล้ว ต้นจะโผล่ออกมาหงิกงอยังไง วันนึงก็ได้ผล

แต่ไม่ได้หมายความว่าไม่ให้สนใจกรรมนะ
ใครๆก็อยากมีต้นไม้ที่งามทั้งกิ่งก้านใบและดอกผลทั้งนั้นแหละ
ผ่านมาแล้วผ่านไป ที่จะดำเนินต่อก็คือทำดีเข้าไว้ เท่านั้นล่ะ

+ + +

ส่วนข้างล่าง เป็นฉาก 2 ที่สองสาวนั่งคุยกันแหละ
ยังไม่ลงตัวนะ ต้องแก้โพสติ้งของภาวิณีกับเติมฉากหลังอีกนิดนึง

คิดว่าเปิดตัวได้แล้ว คนวาดชื่อน้องป๋อง
โดยการควบคุมคอนเซปท์ของพี่โมโม่
ทีมทำกรรมพยากรณ์การ์ตูนของพี่ตุลย์
ถ้าใครสนใจลายเส้นและต้องการติดต่อทีมนี้
เราเป็นตัวเชื่อมให้ก็ได้ อยากสนับสนุนน้องเขาด้วยล่ะ :)

+ + +

ปล. โลกกับธรรมมันขัดแย้งกันไงไม่รู้
ทางธรรมเรามักจะเจอคนสนับสนุนเกื้อกูลอยู่เสมอ
ผิดกับทางโลกที่นอกจากไม่เกื้อกูล ยังหาทางจับผิด บีบคั้น กดดัน
บางทีก็ขำดี เวลาเห็นเขาบีบเพลินจนหลุดพูดอะไร
ที่ไม่น่าจะออกจากปากคนระดับเขาออกมา
(ให้ชาวบ้านรู้ว่าผู้ใหญ่กำลังรังแกเด็กน่ะ
ปกติเขาจะกระทำแบบมีศิลปะว่าฉันทำไปตามระเบียบทุกอย่าง)

กรรมแหละมั้ง
ไม่ได้ตัดรอนขนาดห้าร้อยชาติอิ่มมื้อเดียวอย่างพระโลสกสักหน่อย

โชคดี มีลาภกว่าตั้งเยอะ อย่ามัวคร่ำครวญเลย ^^"