นาร์กีสในชีวิตของข้าพเจ้า

เฉพาะคืนวันศุกร์ที่ตื่นขึ้นมาเพราะเสียงโทรศัพท์ตอนสี่ทุ่ม
ลุกมาก็เอ๊ะ ยังไม่ได้กินข้าวเย็นนี่นา (น้ำไม่อาบ ข้าวไม่กิน ผ้าไม่ซัก ก็นอนได้นะคะ)
พอได้คุยๆๆ กินข้าวกินปลา ก็เริ่มตอบเมล์ ส่งเมล์ ส่งงานที่ค้างๆคาๆ
หลังเที่ยงคืนมาจนถึงตีสาม ได้ประมาณสี่ฉบับ เอ้า เหลืออัพได

เล่าอะไรดีล่ะ ^^ มันมะรุมมะตุ้มแล้วผ่านไปแบบพายุนาร์กีส
คือระเนระนาดจนกระทั่งเก็บกวาดเรียบร้อยแล้ว
ถึงได้มานั่งพักนั่งอัพ นั่งเขียนอะไรได้ เดี๋ยวไล่ไปทีละลำดับแล้วกัน

อาทิตย์ที่แล้ว ลูกน้องมาลาออก ด้วยการเขียนตัวหนังสือโตๆแปะกระดาษไว้
หน้าคอมพิวเตอร์ตัวที่เรานั่งว่า "ลาออก โทรบอกบุคคลด้วย"
อ่านดูแล้วก็เฮอ คนจะไปนี่ ไม่ได้มีความเกรงใจเหลืออยู่เลยนะ
เหมือนไม่เคารพกันแล้ว ชั้นจะลาออกแล้วนะ จัดการเรื่องให้ด้วย อะไรงี้

ลูกน้องอีกคนบอกว่า ช่างเถอะหัวหน้า
บรรลุวัตถุประสงค์แบบตรงๆไม่อ้อมค้อมแล้ว
ช่วยอัญเชิญเขาไปไวๆดีกว่า

แล้วก็ให้นึกถึงหัวหน้าที่ทำงานเก่า พี่เขาบอกว่า
"ทำลูกน้องลาออกได้สักคน ก็ถือว่าเป็นหัวหน้าที่มีฝีมือละ"

อะค่ะ ^^ แต่ว่า มีฝีมือด้านนี้นี่ไม่ได้อยากมีเลยอ้ะ

อาทิตย์ก่อนหน้านู้น มีนับสต๊อกคลังยา
อาทิตย์ถัดมามี ISO เข้ามาประเมิน
อาทิตย์เดียวกันมีประชุมๆๆๆ
อาทิตย์ไล่ๆกันมีตรวจสอบภายในเข้ามาลงตรวจๆๆๆ
แต่อาทิตย์ที่แล้วยังมีเวลาไปสวนสันติธรรมนะ(เพราะตั้งใจจะไปอยู่แล้ว)
อาทิตย์เดียวกันได้กลับมาใช้ชีวิตออนไลน์
ทำความรู้จัก คุยกับคนที่เพิ่งรู้จักกันใหม่ๆๆ
ได้ทำความเข้าใจกับคนเก่าๆๆ
(อย่านึกไปเรื่องรักใคร่นะ เป็นมิตรภาพออนไลน์แบบผู้ใหญ่ๆเลย)
ได้งานเข้ามาอีกสองงาน (ที่เกริ่นไปหน้าที่แล้ว)
ก็ยังจะขออุบไว้ก่อนอีกตามเคย เผื่อมีอะไรเปลี่ยนแปลงนะ

ไล่ๆไป ข้างบน ^ อาทิตย์นู้นนี้โน้นที่ว่า มันเพิ่งเกิดมาแค่สองสัปดาห์ผ่านมาเอง :p

- - -

ปล1. (บอกตัวเอง) ต้องกลับมาทำสมถะแล้วนะ ไม่งั้นไม่ไหว
ชีวิตหมดแรงไปวันๆ อย่าว่าแต่ทำวิปัสสนาเลย
วิเคราะห์วางแผนหรือจำอะไรก็คลาดเคลื่อนไปหมด

ปล2. (บอกคนอ่าน) นิยายที่กำลังทำ ได้ลงธรรมะใกล้ตัวฉบับหน้านี้แล้วนะคะ
เรียกน้ำย่อยก่อนวางแผงขายในเดือนกันยา :) ว่างก็แวะไปให้กำลังใจกันนิสนึง