รายละเอียดมันก็ค่อนข้างเยอะนะ
เล่าเป็นประโยคๆไปก็แล้วกัน แบบว่าเค้นอารมณ์ไปกับคอลัมน์เยอะแล้ว
(เขียนภายในหยุดสี่วันนั่นแหละ ได้สามคอลัมน์)

วันพฤหัสกลับจากสวนสันติธรรมพร้อมพี่โจโจ้ พี่ชมพู
พี่โจโจ้พาไปนั่งทานข้าวที่ร้านปะการัง เล่าเรื่องประหลาดเรื่องนึง
ซึ่งถ้าไม่ใช่ออกมาจากปากพี่โจโจ้คนทำงานระดับประเทศมาแล้ว
ออกมาจากปากพี่ชมพู แพทย์ดีกรีด๊อกเตอร์จากอเมริกา(หรือเปล่าหว่า)
ก็คงจะไม่เชื่อเลยมั้ง พอออกมาจากปากเราเวลาไปเล่าให้ใครฟังอีกที
หลายคนก็จะเหวออ.. พี่โจ้เล่าจริงๆเหรอ
ว่างๆก่อนนะ จะเอามาเล่าในนี้บ้าง

วันศุกร์เดินเล่นแถวศรีราชา เมียงมองว่าถ้าเราย้ายมาทำงานแถวนี้
ทำเลจะสะดวกดีมั้ย จะเข้าท่าหรือเปล่า ซึ่งเดินแล้วก็ส่ายหน้านะ
ไม่เวิร์ค ที่เก่าโอเคกว่า ไปตึกคอมได้ข้าวของมาพะรุงพะรัง
รวมทั้ง external drive ความจุ 160 GB ราคา 2250 บาท
ไหนใครบอกน้ำมันแพง ข้าวของขึ้นราคา ทำไมอุปกรณ์คอมพิวเตอร์มันถูกงี้

วันเสาร์ไปสวนสันติธรรม หลวงพ่อทักด้วย
ทักตอนที่แบบว่า กำลังตื่นเต้น รู้เห็นและเข้าใจธรรมะด้วยตัวเองตอนที่นั่งอยู่
(หน้าตามันหลั่นล้ามากไปหรือเปล่าก็ไม่รู้) ก็กราบเรียนท่านไปว่ามันร่าเริงอยู่ แต่จิตมันกระจายๆ
เมื่อครูนั่งดูภาพข้างหลังหลวงพ่อ เห็นจิตตัวเองที่มันไม่เป็นกลาง ง่ายๆเลย
คือตอนที่ดูรูปนก จิตมันส่งออกไปดูลายเส้นลายปีก ไม่ค่อยรู้สึกรู้สาอะไร
แต่พอมองไปที่พระพุทธรูป มันเห็นความสงบ เห็นจิตเคลื่อนไปจับ เห็นจิตดึงเข้ามา
แล้วก็เห็นว่าเออ เราไม่เป็นกลางนะ เหมือนเซ็ตตัวเองไว้กับทางโลกหมวดหนึ่ง
ทางธรรมก็อีกหมวดหนึ่ง ก็ดูว่าจิตไม่เป็นกลางไป
(เลยร่าเริงที่เห็น แต่การเก็บประเด็นพวกนี้มาเรียบเรียง มันทำให้จิตฟุ้งซ่าน กระจัดกระจาย)
หลวงพ่อบอกว่าดีแล้วที่เห็น (เท่านั้นเอง ท่านไม่ได้ชื่นชมการพร่ำพรรณนาอะไร แต่เราก็อยากเล่า)

ขากลับกลับมาพร้อมพี่โมโม่ พี่หมอม
(ทำไมเราไปกับคนมีคู่ตลอดเลย) คราวนี้เราพาพี่ๆไปทานร้านอาหารในเพิง
(ที่เคยพาพี่บิ๊กไปทานแหละ) พี่ๆก็ติดใจมาก ล๊อคสเป๊กไว้เลย ว่าวันหลังพาน้องขวัญมาทาน
ตกเย็นพี่ยอดคุยด้วยทางเอ็ม บอกว่าหนังสือคงไม่ได้พิมพ์ในปีนี้แล้ว
ไม่ได้โวยวายหรือฟูมฟายนะ (หรือเก็บกดหว่า) ปัจจัยมันไม่เอื้อ ณ ตอนนี้ผลเป็นอย่างนี้ก็ต้องยอมรับ

วันอาทิตย์ไปศาลาลุงชิน เจอพี่ใหม่ พี่ใหม่ชวนให้เอานิยายไปพิมพ์แจกฟรี
น่ากลัวมาก พี่ใหม่อ้าแขนให้แบบไม่คิดนานเลย "หาคนทำมา พี่มีทุนให้"
แต่ใจมันไม่เอา ไม่ใช่ว่างก อยากทำขายเท่านั้น อยากแจกเป็นธรรมทานน่ะอยากทำอยู่แล้ว
แต่มันควรจะหล่อเลี้ยงตัวเองได้นะ ไม่ใช่รอแต่ทุนทำมาหาแจกอยู่อย่างนี้ เลยขอกลับมาคิดดูก่อน

แล้วก็เจอพี่ตี๋ พี่ตี๋บอกว่าเขาตามหาตัวกันอยู่ ติดต่ออ้อไม่ได้เลย
(เป็นคนตามตัวยากขนาดนั้น) พี่ๆเขาทำเสียงพากย์ของนิยายอ้อให้นะ
เจอพี่ยอด(คนนี้อีกยอดนึงนะ) พี่ยอดก็คุยๆๆ ฟังพี่เขาทำ น่าสนุกมากเลย
เดี๋ยวไฟล์นี้จะมีแก้อีกนะ และอีกไม่กี่วันพี่เขาคงเอาออกมั้ง ลองฟังกันเล่นๆดู
http://www.4shared.com/account/file/55542083/15b687fc/Love100-01.html
เนี้ยบมาก ทุ่มเทมาก เขาทุ่มเทกันได้ขนาดนี้เลย ซึ้ง ซึ้ง ^^"

กลับมาที่หอก็ไม่ค่อยได้ทำอะไรนะ แต่หลังจากนี้คงยุ่งอีรุงตุงนัง
เตรียมรับมือกับงานต่อ วันหยุดสี่วันมีเท่านี้ ผิด ตก บกพร่อง ยกเว้น :p
ไปละ